Do stali czarnej, nierdzewnej, miedzi i tytanu wystarczy TIG DC. Aluminium i stopy magnezu wymagają prądu przemiennego, więc jeśli spawasz alu, bierz AC/DC. Prąd dobierz z zapasem: do blach do 3 mm wystarczy 160 A, do 6 mm potrzebujesz 200 A, powyżej 8 mm i przy pracy ciągłej licz 250 do 400 A.
Sprawdź prąd minimalny. Maszyna schodząca do 5 A pozwala spawać blachę 0,8 mm i cienkościenne rurki bez przepaleń. Ustawienia narastania i opadania prądu oraz czasu wypływu gazu decydują o wyglądzie krateru i o tym, czy jezioro nie utleni się na końcu spoiny.
Puls przydaje się przy cienkich blachach, w pozycji i przy spawaniu rur. W AC/DC ważne są dwa parametry: częstotliwość AC, zwykle 20 do 250 Hz, i balans, zwykle 20 do 80 procent. Wyższa częstotliwość zwęża i uspokaja łuk, większy udział półfali ujemnej daje głębsze wtopienie i mniejszą strefę czyszczenia.
Elektrodę wolframową dobierz do prądu i materiału. Do DC najczęściej WC20 szara lub WL15 złota, do AC WL20 niebieska albo WP zielona. Ostrzenie wzdłuż osi elektrody, nie w poprzek, bo poprzeczne rysy rozrzucają łuk.
Powyżej 200 A i przy długich spoinach dołóż uchwyt chłodzony cieczą. W karcie produktu podajemy, czy chłodnica jest w komplecie, jaki uchwyt jest w zestawie i czy jest pedał.