Typ uchwytu wynika z prądu i z chłodzenia. Typ 9 pracuje do około 80 A i jest najsmuklejszy, więc wchodzi tam, gdzie inne nie sięgają. Typ 17 to uniwersalny uchwyt gazowy do 150 A, typ 26 do 200 A, oba do pracy przerywanej. Typ 18 jest chłodzony cieczą i pracuje ciągle do 350 A, typ 20 to jego smuklejszy odpowiednik do 250 A.
Przy prądach powyżej 150 A i przy pracy dłuższej niż kilka minut przejdź na chłodzenie cieczą. Uchwyt gazowy przy takim obciążeniu grzeje rękojeść i wymusza przerwy, a przewód traci elastyczność. Chłodnica z pompą o wydajności od 3 do 5 litrów na minutę wystarcza do większości uchwytów ręcznych.
Korpus przegubowy ułatwia pracę w pozycji i przy detalach o zmiennej geometrii, bo głowicę ustawiasz pod kątem bez obracania nadgarstka. Uchwyt z potencjometrem w rękojeści pozwala zejść z prądem przy zamykaniu jeziorka bez sięgania do panelu, co przy cienkiej nierdzewce ratuje spoinę przed przepaleniem.
Do trudnego dostępu bierz krótki kołpak i soczewkę gazową. Soczewka prostuje strumień argonu, dzięki czemu można wysunąć elektrodę dalej i zajrzeć w narożnik, zachowując osłonę. Przy spawaniu tytanu i cienkiej nierdzewki dokładaj kołpak szklany, żeby widzieć strefę stygnięcia.
Do każdego uchwytu dobierzemy komplet części: tulejki zaciskowe, korpusy tulejek, dysze ceramiczne i elektrody wolframowe w średnicach od 1,0 do 3,2 mm.