Odzież spawalniczą dobiera się według normy EN ISO 11611, która dzieli ją na dwie klasy. Klasa 1 obejmuje prace o niewielkim rozprysku, na przykład TIG i MIG na cienkich blachach. Klasa 2 jest wymagana przy dużym rozprysku, przy MMA elektrodami rutylowymi, przy żłobieniu i przy spawaniu w pozycjach, gdzie iskry lecą na operatora.
Materiał wybiera się do warunków. Skóra dwoinowa najlepiej znosi odpryski i promieniowanie cieplne, ale jest cięższa i mniej przewiewna. Bawełna trudnopalna z impregnacją jest lżejsza i wygodniejsza na cały dzień, natomiast szybciej się zużywa w miejscach kontaktu z gorącym metalem. Częstym rozwiązaniem jest kurtka z tkaniny ze skórzanymi rękawami i przodem.
Osłony częściowe mają sens tam, gdzie pełna kurtka przeszkadza. Rękawy z fartuchem chronią przedramiona i tors przy spawaniu na stole, getry osłaniają buty i kostki przy pracy w pozycji podolnej, gdzie odpryski spadają pionowo, a nakolanniki ratują stawy przy spawaniu na posadzce.
Pilnuj dopasowania i stanu. Odzież powinna zachodzić na rękawice i na obuwie, bez odsłoniętych fragmentów skóry przy uniesionych rękach. Wypalone dziury i stwardniałe, przypalone fragmenty nie chronią, tylko przewodzą ciepło, więc wymieniaj element, gdy tylko struktura materiału się zmieni.
Odzieży trudnopalnej nie pierz w płynach z dodatkiem zmiękczaczy ani nie krochmal, bo takie środki obniżają odporność impregnacji.