Materiał dodatkowy dobiera się do materiału rodzimego, nie do maszyny. Zacznij od gatunku stali i wymaganych własności złącza, potem dopiero wybierz proces. Do stali niestopowych S235 i S355 standardem są druty G3Si1 i G4Si1 według EN ISO 14341, w oznaczeniu AWS ER70S-6, u Böhlera są to rodziny EMK i EML. Do stali nierdzewnych austenitycznych 304 i 304L bierzesz 308L, do 316 i 316L bierzesz 316L, do łączenia stali różnoimiennych 309L.
Stale wysokowytrzymałe ulepszane cieplnie o granicy plastyczności 700 do 1100 MPa wymagają drutów z rodziny alform, żarowytrzymałe CrMo drutów DMO, DCMS, CM 2 i CM 9, a stale P91 i P92 materiałów Thermanit MTS.
Drugi krok to gaz osłonowy. Mieszanka M21, czyli 82 procent argonu z 18 procent CO2, daje spokojny łuk natryskowy na stali czarnej. Czysty CO2 daje głębsze wtopienie i większy rozprysk. Do nierdzewki używa się mieszanek z małym dodatkiem CO2 lub tlenu, do aluminium czystego argonu, przy grubszych przekrojach z dodatkiem helu. Zły gaz potrafi zepsuć nawet najlepszy drut.
Trzeci krok to średnica i opakowanie. Druty lite występują najczęściej w 0,8, 1,0, 1,2 i 1,6 mm, na szpulach S200 i S300 oraz w bębnach. Pręty TIG mają długość 1000 mm i są pakowane w paczki po 5 kg.
Część materiałów UTP do napawania zmieniła w 2025 nazwy na linie WEARtig, WEARmig i WEARcore. Podajemy zawsze obie nazwy, starą i nową, żeby dało się je znaleźć.