Przy TIG pręt dobiera się dokładnie tak jak drut do MIG/MAG, do materiału rodzimego. Do stali niestopowych bierzesz odpowiednik ER70S-6, u Böhlera EMK 6 w klasyfikacji W 3Si1. Do nierdzewki 308L, 316L, 347 lub 309L zależnie od gatunku i rodzaju złącza. Do duplexu 2209, do superduplexu 2594. Do stali żarowytrzymałych rodziny DMO, DCMS, CM 2 i CM 9, przy czym producent stopniowo przechodzi z oznaczeń typu ER90S-B3Si na ER90S-G, więc szukaj po nazwie handlowej.
Średnica pręta powinna odpowiadać grubości materiału i prądowi. Do blach 1 mm bierz pręt 1,0 lub 1,6 mm przy prądzie 30 do 60 A. Do 3 mm pręt 2,0 mm przy 90 do 130 A. Do 6 mm pręt 2,4 mm przy 140 do 190 A. Grubsze przekroje spawa się warstwowo prętem 3,2 mm.
Pamiętaj o dobraniu elektrody wolframowej. Do DC najczęściej WC20 lub WL15, do AC przy aluminium WL20 albo czysty wolfram WP. Elektrodę ostrz wzdłuż osi, kąt około 30 stopni przy małych prądach i 60 stopni przy dużych.
Osłona gazowa musi obejmować także grań. Przy nierdzewce i tytanie bez podmuchu formującego lico od spodu utleni się i straci odporność korozyjną. Do formowania używa się argonu lub mieszanki azotu z wodorem.
Pręty przechowuj w zamkniętych, suchych opakowaniach. Zatłuszczony lub utleniony pręt daje pory w spoinie.