Pierwsza decyzja przy TIG to DC czy AC/DC. DC wystarcza do stali niestopowej, nierdzewnej, miedzi i tytanu. Aluminium i magnez wymagają prądu przemiennego, więc jeśli w planie jest alu, bierz AC/DC. Dokładanie tej funkcji później oznacza wymianę maszyny.
Prąd dobierz do grubości: 160 A wystarczy do blach do 4 mm, 200 A do około 6 mm, 300 A i więcej do grubszych złączy i pracy ciągłej. Przy TIG liczy się też prąd minimalny. Dobra maszyna schodzi do 5 A lub niżej, co pozwala spawać blachę 0,8 mm bez przepaleń.
Zwróć uwagę na zajarzanie. HF jest wygodne, ale w warsztacie z elektroniką potrafi zakłócać. Zajarzanie dotykowe lift jest spokojniejsze, za to mniej precyzyjne przy cienkiej nierdzewce.
Puls przydaje się przy cienkich blachach i przy spawaniu w pozycji. W maszynach AC/DC sprawdź zakres częstotliwości AC, zwykle 20 do 250 Hz, i balans, zwykle 20 do 80 procent. Wyższa częstotliwość zwęża łuk, większy udział ujemny daje głębsze wtopienie.
Do pracy powyżej 200 A przy długich spoinach warto mieć uchwyt chłodzony cieczą. Sprawdź w opisie, czy chłodnica jest w komplecie, czy trzeba ją dokupić. Podajemy to zawsze wprost, razem z informacją o pedale i przewodach.